นิทานอีสป เรื่องนกกระสากับห่าน
นกกระสากับห่าน
ที่ริมหนองน้ำใหญ่แห่งหนึ่ง เป็นที่อาศัยของห่านและนกกระสาทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน และมักออกหากินด้วยกันเสมอ วันหนึ่งในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเลียบหนองน้ำอยู่ มีนกกระยางตัวหนึ่งบินผ่านมา“นี่แน่ะเพื่อน ตรงโน้นมีหนองน้ำอีกแห่งหนึ่งที่นั่นมี…กุ้ง หอย ปู ปลา เยอะแยะเชียว” นกกระยางบอกนกกระสาและห่านจึงพากันบินไปยังหนองน้ำตามที่นกกระยางได้บอกมาที่หนองน้ำแห่งนั้นมีอาหารอุดมสมบูรณ์จริงตามที่นกกระยางพูด
ห่านนั้นกินอาหารมากจนพุงกางในขณะที่นกกระสากินพออิ่ม“นานๆ ถึงจะพบแหล่งอาหารอุดมสมบูรณ์อย่างนี้ทำไมท่านถึงกินเพียงนิดเดียวล่ะ” ห่านถาม“ข้าอิ่มแล้ว ถ้ากินมากเกินไป ข้ากลัวว่าจะบินกลับไม่ไหว” นกกระสาตอบ“แต่ข้ายังกินได้อีกเยอะ” ห่านพูดแล้วก็ก้มหน้าก้มตากินต่อไป
ขณะนั้นมีนายพรานคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นนกทั้งสองเข้า นายพรานจึงยกธนูขึ้นเล็งไปที่นกสองตัวนั้นทันทีนกกระสาบังเอิญเหลือบมาเห็นนายพรานเข้าพอดีจึงร้องเตือนห่าน…ก่อนที่ตัวเองจะรีบบินหนีไป
ห่านซึ่งกินอาหารมากเกินไป…จนบินหนีไม่ไหว มันจึงถูกนายพรานยิงตายในที่สุด…
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า“ความโลภ…ความไม่รู้จักพอ…อาจนำภัยมาสู่ตนได้”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น