นิทานอีสป เรื่องนกนางแอ่นเตือนภัย

นกนางแอ่นเตือนภัย

นกนางแอ่นตัวหนึ่งอาศัยอยู่กับฝูงนกอื่นๆที่หมู่บ้านริมทุ่งวันหนึ่งนกนางแอ่นเห็นชาวไร่กำลังหว่านเมล็ดป่านก็รีบบินกลับมาเตือนเพื่อนนกทั้งหลายเพราะเมล็ดป่านเหล่านี้ จะเติบโตเป็นต้นป่าน…ให้ชาวไร่นำมาถักเป็นตาข่ายและบ่วงดักนก“พวกเจ้ารีบไปจิกกินเมล็ดป่านให้หมดเถอะ ก่อนที่มันจะงอกเป็นต้นอ่อน”แต่พวกนกกลับไม่สนคำเตือนของนกนางแอ่นจนกระทั้งเมล็ดป่านงอก นกนางแอ่นก็เตือนขึ้นอีกว่า“พวกเจ้ารีบจิกกินต้นอ่อน ตอนนี้ก็ยังไม่สายจนเกินไปนะ”พวกนกทำท่ารำคาญตวาดกลับไปว่า“นี้เจ้านกนางแอ่น…ถ้ากลัวมากก็ไปหากินที่อื่นเสียสิ”นกนางแอ่นจึงบินจากไปเมื่อต้นป่านโตเต็มที่ ชาวไร่ก็นำมาทำเป็นตาข่ายดักนกพวกนกทั้งหลายต่างพลาดท่าบินไปติดตาข่ายนกตัวหนึ่งสำนึกถึงคำเตือนของนกนางแอ่นจึงรำพันขึ้นว่า“นี้ถ้าเราเชื่อนางแอ่นตั้งแต่แรก…ก็คงไม่ถูกจับอย่างนี้หรอก”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

“อย่าเฝ้ารอให้ภัยมาถึงก่อน…จึงจะคิดแก้ไข”การไม่สนใจคำเตือนเกี่ยวกับปัญหาหรือสิ่งที่จะเกิดขึ้นปล่อยให้ยืดเยื้อเรื้อรัง…สุดท้ายเมื่อสำนึกได้…ย่อมไม่อาจแก้ไขอย่างทันท่วงที…

นิทานอีสป เรื่องชาวนากับงูเห่า

ชาวนากับงูเห่า

 ณ ท้องทุ่งนาแห่งหนึ่งของประเทศสยาม มีต้นข้าวสีทอง เหลืองอร่ามเต็มท้องทุ่ง พร้อมที่จะทำการเก็บเกี่ยว เช้าวันหนึ่งท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ ลุงบุญชาวนาและเพื่อนบ้าน ได้พากันออกไปทำนาอย่างเช่นเคยทุกวัน ขณะที่ลุงบุญกำลังเดินสำรวจแปลงนาว่าแปลงใดควรจะได้รับการเก็บเกี่ยวก่อนพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นงูเห่าตัวหนึ่งนอนขดตัวแข็งอยู่เพราะความหนาวมันไม่กระดุกกระดิกเลยชาวนาเฝ้ามองดูมันอยู่นานด้วยความรู้สึกสงสารอย่างจับใจด้วยความเป็นคนมีใจเมตตาจึงได้ก้มลงอุ้มเอาเจ้างูเห่าตัวนั้นมาไว้ใน อ้อมกอด เพื่อให้คลายหนาวแล้วก็เดินดูนาข้าวต่อไป ต่อไป และต่อไปในที่สุด เมื่อเจ้างูเห่าพอได้รับไออุ่น มันรู้สึกตัวขึ้นมามันก็ฉกกัดเข้าที่แขนของลุงบุญทันทีชาวนาผู้นั้นร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดและล้มลงสิ้นใจตายอยู่ตรงนั้นเองก่อนตายชาวนาผู้นั้นได้ร้องรำพันออกมาว่า“ทำคุณแก่สัตว์ร้าย…มักจะให้โทษแก่เราอย่างนี้แหละหนอ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า“ความเมตตานั้นเป็นบารมีที่พึงปฏิบัติ…แต่ก่อนจะเมตตาใคร…ให้พิจารณาให้ดีก่อน”1) ความใจดีควรใช้กับคนที่ดี…2) ควรรู้จักคิดพิจารณาไตร่ตรองว่าสิ่งใดดี…หรือไม่ดี…หรือมีอันตรายอย่างไร

นิทานอีสป เรื่องเจ้าชายกับแมว

เจ้าชายกับแมว

นานมาแล้ว มีเจ้าชายผู้กล้าหาญ และสง่างามพระองค์หนึ่งประทับอยู่ในวังแห่งหนึ่ง  เจ้าชายทรงโปรดปรานแมวที่เลี้ยงไว้ จนไม่ปรารถนาที่จะอภิเษกกับเจ้าหญิงองค์ใด ส่วนแมวตัวนั้นก็หลงรักเจ้าชายจนไม่เป็นอันกินอันนอนเพราะมันรู้ว่าไม่อาจสมหวังในความรักนี้ได้…

เจ้าแมวเฝ้าแต่ร้องคร่ำครวญ จนวันหนึ่งนางฟ้าแห่งความรัก ได้ปรากฏกายขึ้น “เจ้าแมวที่น่าสงสาร มีอะไรเกิดขึ้นหรือ?” นางฟ้าถาม “ข้ารักเจ้าชายมากแต่ต้องสิ้นหวัง เพราะข้าเป็นแค่แมวตัวหนึ่งเท่านั้น” มันตอบ นางฟ้าสงสารจึงบอกว่า“ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเจ้าหญิงแสนสวย แต่เจ้าจะต้องละทิ้งสัญชาตญาณเดิมของเจ้า…ให้ได้ทั้งหมดนะ” “ข้าจะไม่มีวันแสดงให้ใครรู้ว่า…ข้าเคยเป็นแมวมาก่อน” แมวให้สัญญา“ดี!…เจ้าต้องทำตามสัญญาให้ได้…มิฉะนั้นร่างของเจ้าจะกลับกลายไปเป็นแมวตามเดิม” นางฟ้าย้ำ

เมื่อแมวรับคำ…นางฟ้าก็ร่ายเวทมนตร์ ทันใดร่างของแมวนั้นก็กลายเป็นเจ้าหญิงที่สวยงาม เมื่อเจ้าชายได้พบกับเจ้าหญิงที่แปลงร่างมาจากแมว ก็ทรงตกหลุมรักและขอแต่งงานด้วยในทันทีเมื่อเวลาผ่านไป เจ้าหญิงไม่อาจละทิ้งสัญชาตญาณเดิมของเธอได้ ครั้งแรกเจ้าชายทรงแปลกใจ เมื่อเห็นเจ้าหญิงใช้เล็บข่วนที่ประทับจนขาดวิ่น ต่อมาเจ้าชายทรงเห็นเธอปีนป่ายเล่นบนกำแพงวังจนในวันหนึ่ง เจ้าชายก็ทรงตกพระทัยมาก… เมื่อเห็นเธอคาบหนูไว้ในปาก แล้วกินมันเข้าไปและยังไม่ทันที่เจ้าชายจะตรัสอะไรร่างของเจ้าหญิงก็พลันกลับกลายไปเป็น…แมว…ตามเดิมเพราะมันไม่อาจละทิ้งความเป็นแมว…ตามที่เคยให้สัญญาไว้กับนางฟ้าไม่ได้

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

“พื้นเพนิสัย…และการกระทำเบื้องหลังที่แท้จริง…
ไม่ใช่สิ่งที่จะปกปิดกันได้ง่าย ๆ”

นิทานอีสป เรื่องสิงโตกับกระต่ายป่า

สิงโตกับกระต่ายป่า

เย็นวันหนึ่ง มีสิงโตตัวหนึ่งตื่นจากการหลับใหลด้วยความหิวโหยมันเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาอาหาร และเพราะมันหิวมาก
มันจึงพร้อมที่จะจับทุกอย่างกินเป็นอาหาร ทันใดนั้น สิงโตตัวนั้นก็เห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่งกำลังวิ่งอยู่บริเวณนั้น  สิงโตวิ่งไปด้านหลังกระต่ายป่าและมันก็จับกระต่ายน้อยตัวนั้นได้ ในเวลาต่อมาในขณะที่มันกำลังจะกินกระต่ายป่า มันก็เหลือบไปเห็นกวางตัวหนึ่งและเพราะความตะกละของมัน สิงโตจึงคิดว่า…มันควรกินกวางตัวใหญ่มากกว่าที่จะกินกระต่ายป่าตัวนี้ เมื่อคิดเช่นนั้น เจ้าสิงโตจึงทิ้งกระต่ายป่าที่จับได้…แล้วหันกลับไปจับกวาง แต่กวางวิ่งหนีสุดชีวิตเท่าที่มันจะวิ่งได้และสิงโตก็ไม่สามารถวิ่งไล่จับมันทันในที่สุด สิงโตก็ต้องหยุดวิ่ง เพราะความเหนื่อยอ่อนมันพูดกับตัวเองว่า “ข้ากลับไปกินกระต่ายป่าดีกว่า”มันรีบกลับไปยังกระต่ายป่า…แต่เมื่อไปถึง…กระต่ายป่าตัวนั้นก็…ได้หายไปแล้วสิงโตรู้สึกเสียใจมาก เพราะความตะกละของตัวมันเองแท้ ๆถึงตอนนี้มันไม่เหลืออะไรให้กินเป็นอาหารอีก…แม้กระทั่'กระต่ายป่าตัวน้อยก็ตาม!

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

“จงพอใจ…ในสิ่งที่ตนเองมีอยู่”

นิทานอีสป เรื่องนกกระสากับห่าน

นกกระสากับห่าน

ที่ริมหนองน้ำใหญ่แห่งหนึ่ง เป็นที่อาศัยของห่านและนกกระสาทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน และมักออกหากินด้วยกันเสมอ วันหนึ่งในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเลียบหนองน้ำอยู่ มีนกกระยางตัวหนึ่งบินผ่านมา“นี่แน่ะเพื่อน ตรงโน้นมีหนองน้ำอีกแห่งหนึ่งที่นั่นมี…กุ้ง หอย ปู ปลา เยอะแยะเชียว” นกกระยางบอกนกกระสาและห่านจึงพากันบินไปยังหนองน้ำตามที่นกกระยางได้บอกมาที่หนองน้ำแห่งนั้นมีอาหารอุดมสมบูรณ์จริงตามที่นกกระยางพูด

ห่านนั้นกินอาหารมากจนพุงกางในขณะที่นกกระสากินพออิ่ม“นานๆ ถึงจะพบแหล่งอาหารอุดมสมบูรณ์อย่างนี้ทำไมท่านถึงกินเพียงนิดเดียวล่ะ” ห่านถาม“ข้าอิ่มแล้ว ถ้ากินมากเกินไป ข้ากลัวว่าจะบินกลับไม่ไหว” นกกระสาตอบ“แต่ข้ายังกินได้อีกเยอะ” ห่านพูดแล้วก็ก้มหน้าก้มตากินต่อไปขณะนั้นมีนายพรานคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นนกทั้งสองเข้า นายพรานจึงยกธนูขึ้นเล็งไปที่นกสองตัวนั้นทันทีนกกระสาบังเอิญเหลือบมาเห็นนายพรานเข้าพอดีจึงร้องเตือนห่าน…ก่อนที่ตัวเองจะรีบบินหนีไป
ห่านซึ่งกินอาหารมากเกินไป…จนบินหนีไม่ไหว มันจึงถูกนายพรานยิงตายในที่สุด…

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า“ความโลภ…ความไม่รู้จักพอ…อาจนำภัยมาสู่ตนได้”

นิทานอีสป เรื่องสุนัขจิ้งจอกกับผลองุ่น

สุนัขจิ้งจอกกับผลองุ่น

วันหนึ่งในช่วงฤดูร้อน ขณะที่สุนัขจิ้งจอกกำลังเดินเล่น…ผ่านเข้าไปยังสวนผลไม้ จนกระทั่งมาถึงพวงองุ่นช่อหนึ่งเพิ่งสุกเต็มที่ ซึ่งอยู่สูงตระง่าน  “มันจะช่วยดับกระหายของข้าได้” สุนัขจิ้งจอกกล่าว  มันถอยหลังไป 2-3 ก้าวแล้ววิ่งกลับมา…และกระโดด   แต่มันก็พลาด ไม่สามารถเก็บองุ่นช่อนั้นได้มันทำเช่นเดิมอีกแต่ก็ยังไม่สำเร็จ

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่มันพยายามอยู่เช่นนั้นหลังจากที่ได้เห็นอาหารล่อใจชิ้นนั้นแต่สุดท้ายมันก็ต้องยอมแพ้ และเดินกลับออกมา  พร้อมเอ๋ยออกมาว่า “ฉันมั่นใจว่า…มันต้องเป็นองุ่นเปรี้ยวแน่ๆ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า“คนที่ทำสิ่งใดไม่สำเร็จ…มักหาเรื่องตำหนิว่าสิ่งนั้นด้อยค่า”

นิทานอีสป เรื่อง เทพารักษ์กับคนตัดไม้

เทพารักษ์กับคนตัดไม้

ชายตัดไม้คนหนึ่งเดินไปตัดไม้อยู่ริมลำธาร เขาพลัดทำขวานตกลงในแม่น้ำ  เขาเสียใจยิ่งนัก เทพารักษ์เห็นเขาเสียใจจึง โผล่ขึ้นจากน้ำพร้อมขวานทอง  ขวานนี้ของเจ้าใช่ไหม ชายตัดไม้ตอบ ไม่ใช่ ไม่ใช่ขวานของข้าเทพารักษ์ดำลงไปใหม่พร้อมโผล่มากับขวานเงิน ขวานนี้ของเจ้าใช่ไหม       ชายตัดไม้ตอบ ไม่ใช่ ขวานข้าเป็นเหล็กธรรมดา  เทพารักษ์ดำลงไปอีก พร้อมโผล่มากับขวานเหล็ก ขวานนี่ของเจ้าใช่ไหม   ใช่ครับ นี่แหละขวานของข้า เทพารักษ์ประทับใจในความซื่อสัตย์ จึงมอบขวานเงินและขวานทองให้กับเขาไป

ชายตัดไม้ดีใจเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนเกิดความโลภ จึงแสร้งทำเป็นขวานหล่นลงแม่น้ำเทพารักษ์โผล่ขึ้นมาพร้อมขวานทอง ถามว่านี่ใช่ขวานของเจ้าไหม  เพื่อนชายตัดไม้รีบตอบ ใช่ๆ นี่แหละขวานของข้า   เทพารักษ์กล่าว เจ้าคนคด เจ้าไม่มีความซื่อสัตย์ เจ้าจะไม่ได้ขวานของเจ้าคืน   กล่าวเสร็จเทพารักษ์ก็หายตัวไป ปล่อยให้เพื่อนชายตัดไม้เสียใจอยู่ริมลำธาร

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า 

โลภมากย่อมลาภหาย

นิทานอีสปเรื่อง ค้างคาวเลือกพวก

ค้างคาวเลือกพวก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีค้างคาวตัวหนึ่งมันถือว่าตนมีปีกเหมือนนกเเละก็มีหูเหมือนสัตว์อื่นทั่วๆ ไปดังนั้นเมื่อนกยกพวกไปต่อสู่กับสัตว์อื่นๆ ค้างคาวก็ขอตัว…ไม่เข้าข้างฝ่ายใดโดยทำตัวเป็นกลางเเต่พอเมื่อพวกนกนั้นมีท่าทีว่าจะชนะ…ค้างคาวก็จะประกาศตัว แล้วไปเข้าข้างกับฝ่ายนกทันที  

ต่อมาพวกนกกำลังพลาดท่าเสียทีเเก่สัตว์อื่นๆ…ค้างคาวก็ผละจากฝ่ายนกไปเข้าพวกกับสัตว์อื่นๆต่อมาพวกนกต่อสู้จนใกล้จะได้รับชัยชนะ…ค้างคาวก็กลับมาอยู่กับพวกนกอีกเมื่อนกกับสัตว์อื่นๆ ทำสัญญาสงบศึกเเละเป็นมิตรต่อกันสัตว์ทั้งหลายต่างก็พากันขับไล่ค้างคาว ไม่ยอมให้เข้าพวกด้วยค้างคาวอับอายจึงต้องไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ…และจะออกจากถ้ำไปหา อาหาร ในตอนกลางคืนเท่านั้น

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ผู้ที่ขาดความจริงใจ…ไม่มีใครอยากคบหาด้วย

นิทานอีสป เรื่อง เด็กเลี้ยงแกะกับหมาป่า

เด็กเลี้ยงแกะกับหมาป่า

ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งมีเด็กเลี้ยงแกะ อยู่คนหนึ่ง ในทุกๆวัน เด็กเลี้ยงแกะคนนี้ จะต้องต้อนฝูงแกะของตน ออกไปกินหญ้าที่เนินเขาใกล้ชายป่าอยู่เสมอมา…และเมื่อเขาได้นำฝูงแกะมาถึงที่แล้ว ก็จะต้องนั่ง เฝ้าเพื่อคอยปกป้องให้พ้นจากการเป็นเหยื่อของหมาป่า ซึ่งมันก็เป็นหน้าที่ประจำวันที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายอย่างที่สุดของเขา เมื่อทุกวันๆ จำจะต้องทำอย่างเดิมๆซ้ำซากจำเจและหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงรู้สึกเบื่อหน่าย อย่างที่สุด เขาจึงคิดหาเรื่องสนุกๆ ทำ เพื่อให้คลายความเครียดและเกิดความสนุกขึ้นมาเสียสักหน่อย และเมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้ว…

จึงแกล้งร้องตะโกน ขึ้นด้วยเสียงอันดัง พร้อมทั้งวิ่งอย่างตระหนกตกใจเข้าไปในหมู่บ้าน ปากก็ร้องตะโกนโหวก เหวกไปตลอดทางว่า “ช่วยด้วยจ้า ! ช่วยด้วยจ้า….หมาป่ามากินแกะแล้ว…ช้วยด้วยเจ้าข้า…” พวกชาวบ้านได้ยินว่ามีหมาป่าออกมาดังนั้น จึงพากันวิ่งกรูเข้ามาหมายจะช่วยพร้อมด้วยอาวุธต่าง ๆที่พอจะมีกัน…แต่แล้วเมื่อ พากันวิ่งมาถึงตรงที่พวกฝูงแกะอยู่นั้น ก็ไม่พบและเห็นว่ามี หมาป่าอยู่ที่ไหนเลยสักตัวเดียว แล้วยังเห็น ว่าพวกแกะนั้นกำลังเล็มหญ้ากินกันอย่างสบายใจ เด็กเลี้ยงแกะแอบหัวเราะขึ้นในใจที่หลอกทุกคนได้ “ฮ่าๆๆๆ ฮู่ๆๆๆๆ ขำว่ะคนโดนเด็กหลอก ฮ่าๆๆๆ” เจ้าเด็กเลี้ยงแกะยิ้มหน้าระรื่นพร้อมทั้ง ได้บอกกับพวกชาวบ้านที่กำลังยืนงงกันอยู่นั้น อย่างมองแล้วก็รู้ว่าโดนเด็กหลอกให้เข้าอย่างเต็มเปาเลยหละว่า “พวกท่าน ฮึๆๆ มาช้าไปนิดเดียวแค่เส้นยาแดงผ่าแปดเอง หมาป่ามันวิ่งหนีไปทางโน้น…แล้วหละ ฮึๆๆๆ”
พวกชาวบ้านเมื่อได้ฟังดังนั้น และเห็นเด็กเลี้ยงแกะทำท่าหัวเราะถูกใจ อย่างสุดที่จะระงับด้วยอาการแบบนั้นเข้า ก็รู้ทันทีว่าพวกเขาได้โดนหลอกเสียแล้ว ต่างก็ให้เป็นโมโหกันอย่างมาก ด้วยเพราะต้องเสียเวลาทำงานของพวก เขาไปโดยปล่าวประโยชน์เหมือนไร้ค่าแบบน่าโมโหอย่างนั้น เด็กเลี้ยงแกะเมื่อหลอกใครๆ ได้สำเร็จ ก็ให้เป็นรู้สึก สนุกสนานเป็นอย่างมาก แล้วจากนั้น เขาก็ยังแกล้งหลอกแบบเดิม ให้ชาวบ้านพากันวิ่งหน้าตื่นเข้ามาช่วย ได้อีก 2-3 ครั้ง
จนกระทั่งวันหนึ่ง ได้มีหมาป่าออกมาไล่จับกินแกะเข้าจริงๆ คราวนี้เด็กเลี้ยงแกะ ตาเหลือก หน้าซีดวิ่งร้อง เสียงหลงเลยทีเดียว และได้เข้าไปขอร้องผู้คนเป็นการใหญ่ “ช่วยด้วยจ้า ! ช่วยด้วยจ้า….หมาป่ามากินแกะแล้ว… ช้วยด้วยเจ้าข้า !” เขาตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจนหอแหบ คอแห้งไปหมด แต่พวกชาวบ้านนั้น ด้วยทุกคน ก็ได้เคยโดนหลอกอย่างนี้มาแล้วหลายหน จึงไม่สนใจและเดินหนีกันไปหมดทุกคนเลยนั่นแหละ….
ก็จะมีใครเล่า…ที่จะเชื่อคนที่เคยและชอบโกหกพกลมอย่างนี้…สักคนเล่า…และในที่สุด ฝูงแกะทั้งฝูงของเด็กเลี้ยง แกะผู้ชอบปด ก็เลยจำต้องโดนหมาป่าเขมือบกินเป็นอาหารไปเสียจนหมด ไม่มีเหลือเลยสักตัว เด็กเลี้ยงแกะเลย จำต้องมานั่งร้องให้โอดครวญอย่างน่าสงสารอยู่ตรงข้างซาก ของฝูงแกะของตัวเอง และพูดทั้งน้ำตาว่า “ไม่ควร เล้ย..เพราะข้าไม่ดีเอง ขี้โกหกโป้ปดมดเท็จ เพราะเห็นเป็นเรื่องสนุก กว่าจะรู้ว่ามันไม่ดี…ฮื่อๆๆๆ ก็สายไปเสีย แล้ว ฮื่อๆๆๆ” เขานั่งร้องให้ขี้มูกโป่งด้วยความเศร้าโศรก อย่างที่เรียกว่า ผิดครั้งนี้..เล่นเอา เขาจำต้องหัวเราะไม่ ออกไปอีกนานเลยทีเดียวเลยหละ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

คนที่มักหรือชอบพูดโป้ปดมดเท็จ เมื่อถึงคราวพูดจริงก็ยากที่จะมีใครสักคนเชื่อ …