นิทานอีสป เรื่องนกนางแอ่นเตือนภัย

นกนางแอ่นเตือนภัย

นกนางแอ่นตัวหนึ่งอาศัยอยู่กับฝูงนกอื่นๆที่หมู่บ้านริมทุ่งวันหนึ่งนกนางแอ่นเห็นชาวไร่กำลังหว่านเมล็ดป่านก็รีบบินกลับมาเตือนเพื่อนนกทั้งหลายเพราะเมล็ดป่านเหล่านี้ จะเติบโตเป็นต้นป่าน…ให้ชาวไร่นำมาถักเป็นตาข่ายและบ่วงดักนก“พวกเจ้ารีบไปจิกกินเมล็ดป่านให้หมดเถอะ ก่อนที่มันจะงอกเป็นต้นอ่อน”แต่พวกนกกลับไม่สนคำเตือนของนกนางแอ่นจนกระทั้งเมล็ดป่านงอก นกนางแอ่นก็เตือนขึ้นอีกว่า“พวกเจ้ารีบจิกกินต้นอ่อน ตอนนี้ก็ยังไม่สายจนเกินไปนะ”พวกนกทำท่ารำคาญตวาดกลับไปว่า“นี้เจ้านกนางแอ่น…ถ้ากลัวมากก็ไปหากินที่อื่นเสียสิ”นกนางแอ่นจึงบินจากไปเมื่อต้นป่านโตเต็มที่ ชาวไร่ก็นำมาทำเป็นตาข่ายดักนกพวกนกทั้งหลายต่างพลาดท่าบินไปติดตาข่ายนกตัวหนึ่งสำนึกถึงคำเตือนของนกนางแอ่นจึงรำพันขึ้นว่า“นี้ถ้าเราเชื่อนางแอ่นตั้งแต่แรก…ก็คงไม่ถูกจับอย่างนี้หรอก”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

“อย่าเฝ้ารอให้ภัยมาถึงก่อน…จึงจะคิดแก้ไข”การไม่สนใจคำเตือนเกี่ยวกับปัญหาหรือสิ่งที่จะเกิดขึ้นปล่อยให้ยืดเยื้อเรื้อรัง…สุดท้ายเมื่อสำนึกได้…ย่อมไม่อาจแก้ไขอย่างทันท่วงที…